Reisverslag
Anne,
5 augustus 2007
Spanje
, Valencia
Duizenden mensen krioelen door elkaar op het langgerekte strand van Valencia. De zon is net onder, de eerste kampvuren en barbecues worden aangestoken. Tassen vol eten en drinken worden aangedragen. Meer dan genoeg om ‘La noche de San Juan’ mee door te komen.
Heel Valencia is uitgelopen om, tijdens deze feestelijke nacht, het begin van de zomer in te luiden. Het licht heeft de duisternis overwonnen.
Eén nacht in het jaar is de stad verlaten en zijn de metro’s en het strand overvol. Telefoons piepen in overvloed en men schreeuwt in alle talen. Het is onmogelijk om temidden van deze chaos iemand terug te vinden.
Een groot podium met dansende meisjes in latexpakjes en luidsprekers waaruit harde dancemuziek schalt, is opgesteld aan de havenkant van het strand. Vooral jongeren nemen hier hun plek in. Wie verder doorloopt naar links, zal een meer relaxte nacht beleven. Een nacht vol gesprekken, plezier en warmte.
Zo’n nacht beleef ik, met mijn Erasmusvrienden. Eén van de laatste nachten die wij gezamenlijk doorbrengen. Rondom een groot kampvuur zitten we bij elkaar: Italianen, Zweden, Noren, Duitsers, Portugezen, Schotten, Fransen, Amerikanen, Belgen en Nederlanders. We voeren lange gesprekken en gebruiken daarin alle talen die we enigszins beheersen om onszelf duidelijk te maken. Of het klopt, doet er niet meer toe. We delen flessen drank en eten de hele avond door. De sfeer is vreemd: uitgelaten en melancholisch tegelijk.
Een Italiaan met grote afro, genaamd Emilio, zorgt met zijn djembé voor de achtergrondmuziek. Soms verstommen de gesprekken en wordt er alleen geluisterd, meegezongen of meegespeeld door een enkeling met een gitaar.
We halen herinneringen op en beginnen aan het afscheid. Een afscheid dat nog ver weg lijkt, we hebben immers nog een paar weken, maar dat af en toe heel dichtbij komt, als we beseffen wat achter ons ligt. Gezamenlijk zijn we begonnen op de Spaanse universiteit Cardenal Herrera, hebben we ons verwonderd over de verschillen met ons thuisland en zijn we ons uiteindelijk thuis gaan voelen. Om drie uur ’s nachts uitgaan en om zeven uur thuiskomen, lijkt de normaalste zaak van de wereld. Net als de hele nacht op het strand hangen met wat flessen drank en de zon zien opkomen; elke vage en nieuwe kennis twee zoenen geven; overal te laat komen zonder dat iemand zich er aan ergert; een half uur in de rij staan voor de kassa bij de supermarkt omdat het kassameisje op haar dooie gemak de tasjes voor haar klanten inpakt; koken met olijfolie en niets anders dan olijfolie; wachten voor een winkel die allang open hoort te zijn, maar dat niet is; Spaanse woorden door je Nederlands mixen; avondeten om 23.00 uur.
Ook in de radiostudio’s van de universiteit voelden we ons, na de intensieve cursus, thuis. We hebben ons doodgeschaamd voor het hakkelige Spaans, onze op bijzondere wijze geformuleerde nieuwsberichten en het onvermogen tot improviseren in deze taal. Maar onze laatste opnames mondden uit in een feestje. We zongen mee met de Spaanse hit ‘Nada fue un error’, dansten de studio door en maakten filmpjes van elkaar. Het Erasmusleven op zijn best.
Op het strand worden wij om middernacht uit onze overpeinzingen gewekt door een horde mensen die zich richting het water begeeft. Het is tijd voor Valenciaanse traditie. Iedereen mag drie wensen doen en moet vervolgens over drie golven springen om de wensen uit te laten komen. Een enkeling waagt zich helemaal de zee in, voor een nachtelijke duik. Het onvermijdelijke vuurwerk laat niet lang op zich wachten. In Valencia is een dag zonder vuurwerk een dag niet geleefd.
Nadat iedereen, nat maar voldaan, zijn plaats weer heeft ingenomen, kijk ik gelukkig om me heen. Ik ben blij met deze mensen, blij dat mijn Erasmusleven zo eindigt, blij met alles wat ik geleerd heb. “Volgend jaar, zelfde tijd zelfde plaats!”, roept iemand enthousiast. “Volgend jaar”, blijven wij elkaar beloven tot de zon langzaam opkomt. Het licht heeft de duisternis overwonnen.
Foto's bij reisverslag
Reageer op dit reisverslag
Anne verrassen met Hollandse lekkernijen?
Dat kan via Heimweewinkel.nl van de Telegraaf. De online winkel met Nederlandse producten voor uw geliefden en bekenden in het buitenland. Van drop tot pepernoten en van HEMA producten tot Delfts blauwe souvenirs. Alles wat je wilt versturen naar het buitenland op één plek.
Bestel nu een Hollands geschenkpakket voor Anne
Reacties op bovenstaand reisverslag
6 augustus 2007
Snik.
Mooi
xxxx
8 augustus 2007
Wauw, mooi verhaal. Zo te horen heb je heel wat moeten achterlaten.. hoop dat je je weer een beetje hebt kunnen settelen in NL? We moeten echt snel eens afspreken! X
15 augustus 2007
Anne! Heel mooi geschreven, ik krijg even een krop in m'n keel. Ik wil jullie snel terug zien! Beso, Lin X
15 augustus 2007
Anne! Heel mooi geschreven, ik krijg even een krop in m'n keel. Ik wil jullie snel terug zien! Beso, Lin X
17 november 2007
Hey Anne,
Man, je hebt talent. Echt waar. Ik had er echt geen idee van, zo geniet ik van je verhalen.
Lin vertelde me onlangs dat ik echt je site moest bezoeken en zoals altijd stel ik de dingen maar uit. Hier heb ik dus spijt van.
Je doet de dingen gewoon weer tot leven komen.
Voor altijd deel van het zalige avontuur en toch ook nog,
Lots of love, Freddy, XxX
Menu
Profiel
Fotoboek
Blijf op de hoogte
Ja, ik wil direct een e-mail ontvangen na elk nieuw reisverslag!
Mijn e-mailadres:
Via je mobieltje op de hoogte blijven van elk nieuw reisverslag? Stuur een sms
START FOLLOWING ANNEBONTHUIS ON
naar 1008.
(€ 0,55 p.o.b. max.1 per dag. Lees de voorwaarden)
Dit dagboek heeft in totaal 8514 pageviews en is onderdeel van WaarBenJij.Nu